Steve Jobs 1955-2011

Ενας μεγάλος οραματιστής, ο άνθρωπος που κατάφερε να κάνει την υψηλή τεχνολογία κτήμα της ανθρωπότητας, δεν είναι πιά κοντά μας. Εφυγε χτες μετά απο μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο. Η Apple και όλη η επιστημονική κοινότητα θρηνεί το χαμό του.

Κάτι πεθαίνει, κάτι γενιέται…

Τα πάντα έχουν ένα τέλος , ακόμη και το σύμπαν είναι πεπερασμένο , έχει ένα τέλος. Εκεί στην άκρη όμως, υπάρχει μια νέα αρχή. Οταν λοιπόν κάτι τελειώνει σίγουρα κάτι άλλο αρχίζει, διαφορετικό. Να ελπίζουμε λοιπόν στο νέο, καλύτερο ή χειρότερο κανείς δεν ξέρει. Πίσω να γυρίσουμε το χρόνο δε γίνεται, να γυρίσουμε τη σκέψη, ναι, να διορθώσουμε; Αξίζει; Μήπως καλά τα κάναμε; ποιός ξέρει! Η ζωή είναι ένα τρένο. Πάει μπροστά και σταματάει πάντα σε κάποιο σταθμό. Εκεί μπορεί να κατέβεις να δεις να αποφασίσεις αν συνεχίσεις ή θα σταματήσεις. Να κάνεις ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Κι εκεί που φτάνει στο τέρμα πάλι νάσου μια αρχή.

SO Athens 2011

Η μεγάλη στιγμή! Οι εθελοντές χαιρετούν τους αθλητές στην Τελετή Λήξης στο Καλιμάρμαρο!

Τι εμπειρία! Διαφορετική! Αλλη ατμόσφαιρα γεμάτη αγάπη και ελπίδα. Μετά από 7 χρόνια της μεγάλης Ολυμπιάδας, η Ελλάδα φιλοξένησε τους πραγματικούς πρωταθλητές στους Special Olympics Athens 2011. Δε μπορούσα να λείψω και από αυτό το γεγονός, και μόνο κερδισμένος βγήκα. Τα συναισθήματα να εναλάσονται αστραπιαία με κοινό παρανομαστή την δύναμη που νιώθεις ότι εκπέμπουν αυτά τα παιδιά. Οι πρωταθλητές της ζωής. Βρήκα παλιούς φίλους από εθελοντικές δράσεις,  που η Πόλη μας χωρίζει παρότι είμαστε δίπλα. Είπαμε πάλι ότι θα βρεθούμε σύντομα, όμως το ξέρουμε καλά ότι αυτή η στιγμή θα αργήσει. Παρόλα αυτά ζήσαμε έντονα τις μέρες αυτές σαν σε ανοιξιάτικο ερωτικό παροξυσμό! Ο εθελοντισμός παίρνει από σένα ενέργεια αλλά επιστρέφει ζωή, τα χέρια των χιλιάδων αθλητών που ενώθηκαν με τα δικά μας στο farewell της Τελετής Λήξης, μας δίνουν δύναμη και ικανοποίηση. Μπράβο σε όλους που μόχθησαν και χάρηκαν αυτή τη γιορτή.

Υπάρχει Θεός?

Οι εικόνες βιβλικής καταστροφής απο τον πρόσφατο σεισμό στην Ιαπωνία και το τσουνάμι που επακολούθησε, έχουν αφήσει όλους μας εμβρόντητους! Απο την δύναμη και το μεγαλείο της φύσης. Ο άνθρωπος έρμαιο μιας ανίκητης  δύναμης, με μόνο δεκανίκι τον συνάνθρωπο. Η φύση συχνά πυκνά μας θυμίζει ότι είμαστε κι εμείς ένα κομμάτι της. Οχι το δυνατότερο. Οχι το καλύτερο. Κι εμείς οφείλουμε να σκύψουμε , να δουλέψουμε, να γίνουμε καλύτεροι και να αποδεχτούμε τελικά αυτό που είμαστε. Το εξυπνότερο ον σε αυτόν τον πλανήτη.

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…

1973... Συντονισμός του πομπού
1973... Συντονισμός του πομπού

Ημουν τότε στην ηλικία της μεγάλης μου κόρης. Δημοτικό. Οι δάσκαλοι σταμάτησαν το μάθημα και μας έβγαλαν στο προαύλιο για διάλειμμα. Ακούσαμε κάποιους να λένε ότι βγαίνουν τα τάνκς. Τα αγόρια τρέξαμε στα κάγκελα και κοιτάγαμε στον απέναντι λόφο για να τα δούμε. Μάταια. Το βράδυ στο σπίτι ο μπαμπάς με τη μαμά ήταν καρφωμένοι στο ραδιόφωνο.  Δεν είχαμε ακόμη τηλεόραση…  Τους είδα ανήσυχους, αναστατωμένους, κάποια στιγμή βουρκωμένους.  Το Σαββατοκύριακο ήταν περίεργο, με τη γειτονιά στο πόδι. Κατάλαβα ότι κάτι μεγάλο είχε γίνει.

Σήμερα , η Κατερίνα τραγούδησε στο σχολείο το νομπελικό

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου!

Σήμερα κατάλαβα πόσο μεγάλο ήταν αυτό που έγινε το ’73